Bismillâh her hayrın başıdır. Biz dahi başta ona başlarız. Bil ey nefsim! Şu mübârek kelime İslâm nişanı olduğu gibi, bütün mevcudâtın lisân-ı hâliyle vird-i zebânıdır. Bismillâh ne büyük tükenmez bir kuvvet, ne çok bitmez bir bereket olduğunu anlamak istersen, şu temsilî hikayeciğe bak, dinle. Şöyle ki: 

Bedevî Arap çöllerinde seyahat eden adama gerektir ki, bir kabîle reisinin ismini alsın ve himâyesine girsin. Tâ şakîlerin şerrinden kurtulup, hâcâtını tedarik edebilsin. Yoksa, tek başıyla hadsiz düşman ve ihtiyacâtına karşı perişan olacaktır. 

İşte böyle bir seyahat için iki adam sahrâya çıkıp gidiyorlar. Onlardan birisi mütevâzi idi, diğeri ... 
 

 
 
Bakara Sûresi, 2:60  

60.Yine hatırlayın ki, Mûsâ kavmi için su aradığında, Biz de ona "Asânı taşa vur" demiştik. Asâsını vurduğu yerden on iki pınar fışkırdı.  Böylece her kabile kendi su alacağı yeri bilmiş oldu. "Allah'ın verdiği rızıktan yiyin ve için; fakat bozgunculuk yaparak  yeryüzünü fesâda vermeyin" dedik.

Günümüzde Kur'an'ın mucizeliği konusunda eser yazanların büyük bir kısmı Bediüzzaman'ın konuyla ilgili yazdıklarından haberdar değildir. Oysa Bediüzzaman, Kur'an'ın mucizeliği konusunda, nev'i şahsına münhasır ve cidden ilgi ve araştırmaya değer bir metod takip etmiştir. İ'caz konusunda sözlerinin bir eşi daha yoktur. Kendisi kapkaranlık bir ortamda doğmuş, bunlara meydan okumuştur. 

Doç. Dr. Ziyad ed Değâmin "Bediüzzaman Said Nursî'ye Göre Kur'ân'ın İ'câzını Açıklama Metodu", 3. Uluslarası Bediüzzaman Sempozyumu, sayfa: 50, Yeni Asya Yayınları, İstanbul, 1996.  

Allahım, 

Senin isimlerinle Sana münacatımı arz ediyor ve onların şefaatine Sana niyaz ediyorum. 
  
 
Ey günahkâr kullarına onca isyanlarına rağmen tevbe ve ricâ kapısını açık bırakıp onları rahmet ve keremiyle rızıklandırmaya devam eden Halîm, 
 

Sen aczden ve şerikten münezzeh ve mukaddessin. Senden başka ilâh yok ki bize imdad etsin. El-aman, el-aman! Bizi azap ateşinden ve Cehennemden halâs et. 

Ümit Şimşek, Risâle-i Nur Işığında Cevşen Meali, Zafer Yayınları, İstanbul, 1992  

Kendisinin bir rey ve fikir sahibi olduğu gururuna kapılan, asıl rey, tedbir ve vazife sahibi kimseleri kötüleyen, fakat kendisine toz kondurmayan bir kimse, "Herkes için birer kusur buluyorum; acaba kusursuz bir ben mi kaldım? Onlar benim aklımın ermediğini yakînen biliyorlar da, tehevvüre kalkışıp veya o sözü içime atıp nefsimin, arkadaşlarımın kusurunu veya aslında kusur olmayıp ta benim kusur görmek ve başkalarına nakletmek hususunda zorlatıcı bir kuvvet haline gelmemesi için, benim yüzüme vurmamak edep ve hayasına mı riâyet ediyorlar?" diye mülâhaza yapılsa, bir zararı bin zarara çıkaran dedikoculuktan kurtulunması mümkün olur.  

Zübeyir Gündüzalp, Nefis Muhasebesi, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul, 1996