İlk heyecanların bir başka yeri vardır hayatımızda. Sürpriz bir hediye, beklenmedik bir hadise bizi alabildiğine sevinçlere gark edebilir. Hayret verici hadiseler karşısında heyecanlanır, sevincimizi gizleyemez, "Sübhanallah, Mâşâallah, Bârekallah" demekten kendimizi alamayız. 

Çocuk beklentisi içerisinde olan bir babaya müjde geldiğinde sevincinden uçar. Sınıfını geçip geçmediğini bilemeyen bir öğrencinin karneyi aldığında geçtiğini öğrenmesi onun için bütün dünyalara bedeldir. Bir hazine arayıcısının altın dolu bir küp bulduğundaki sevincine diyecek yoktur. Ruhen ve kalben hakikati arayan bir insanın İslâmla tanıştığındaki heyecanı da bunlardan hiç aşağı değildir. Hayatın mânâ ve gâyesini bilemeyen bir insanın eline dünya ve âhiretin saadetini gösteren bir eser geçtiğinde duyduğu sevinci anlatmak da kolay olmaz. 

Barla Lâhikasında bir göz gezdirirken mânevî terörün estirildiği, îmanların zincire vurulduğu, "Hayat sadece dünya hayatından ibarettir" zihniyetinin yerleştirilmeye çalışıldığı bir dönemde mânevî bunalım içerisinde bulunan nice insanın ezelî ve ebedî Kur'ân hakikatleriyle ... 

 

Köprü, sayfa:53, Kış 1995. 

 

Sen aczden ve şerikten münezzeh ve mukaddessin. Senden başka ilâh yok ki bize imdad etsin. El-aman, el-aman! Bizi azap ateşinden ve Cehennemden halâs et. 

Ümit Şimşek, Risale-ı Nur Işığında  Cevşen Meali, Zafer Yayınları, Istanbul, 1992  

Müdavele-i efkârda bir işi isabetsiz veya zararlı bulduğunu arkadaşına söylerken, edep, terbiye, hürmet gibi yüksek ahlâkı çiğneyerek tehevvürle, şiddetle söylememesi, karşısındakinin izzetini kırması İslâmî terbiye ve ahlâka sırt çevirmek olduğu halde, bunu hiç nazara almayarak, "Bana böyle dedi, şöyle dedi" gibi hiddetle mukabele etmesidir.Dehşetli zararlarda kendisinin dahlı olmadığına, ya cehl-i mürekkeple veya gururla iddiada bulunmasıdır. Halbuki mesai arkadaşlarına hürmetle mukabele edip, kendi fikirlerinin isabetsiz olabileceğine ihtimal vererek, yirmi meselede hiç olmazsa on adedini arkadaşlarının kanaatlerine münasip bulup iş yapmasıyla fikirler menfî hislerin karışmadığı anlaşılmış olur. 
 

Zübeyir Gündüzalp, Nefis Muhasebesi, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul, 1996