Kur'an ayetlerini okurken, insan ifadelerdeki netliği ve kısalığı kolaylıkla farkeder. Alemlerin Rabbi, o alemler içinde yarattığı, idrak ve şuur verdiği kullarına konuşmakta; o kulların neyi ne kadar anlayacağını koca bir kainatın işaret ettiği sonsuz ilmiyle bildiği için, fazladan tek bir kelime bile sarfetmemektedir. İnsanın belirsiz veya genel kaldığında saptırmaya yöneleceği emirler yüklü ayetlerde herşey bir belirsizliğe konu olmayacak şekilde ayrıntılarıyla anlatılırken, çoğu Kur'an ayeti kısadır. Kısalığıyla birlikte yarım, eksik ve müphem değil; açık ve nettir. Nokta kadarcık bir incir çekirdeğine koca bir ağacın proğramını yazan, o kısacık ifadelere de dağ gibi manalar yükler. O kısacık ifadeler, bize ondört asırdır yeniden yeniye keşfedilen sayısız manalar ve hikmetler sunar. 

Bu, böyledir. 

Kevser ... 

 

Bir vakit iki asker, uzak bir şehre gitmek için emir alıyorlar. Beraber giderler. Tâ yol ikileşir. Bir adam orada bulunur. Onlara der; 

"Şu sağdaki yol… 

Doç. Dr. Bünyamin Duran, "İman Safhasından Şeriat Safhasına; Ya da Esnaf İslamından Seçkinci (Müçtehid) İslamına," Köprü, sayfa: 40,  Kış 1995. 

Sen aczden ve şerikten münezzeh ve mukaddessin. Senden başka ilâh yok ki bize imdad etsin. El-aman, el-aman! Bizi azap ateşinden ve Cehennemden halâs et. 

Ümit Şimşek, Risale-i Nur Işığında  Cevşen Meali, Zafer Yayınları, Istanbul, 1992  

  İslâm muaşeret, edep ve terbiyesine riayet etmeden, nefis ve tehevvürüne kapılarak, dahilî hizmet mensuplarına hariçtekilere dahi yapılmayacak bed muameleyi yapmaktır. Bu kötü hissiyat zararlı netice doğurunca, "Ben sebep oldum, özür dilerim" olgunluğunu göstermeyerek, zararlı neticeyi acib bir halet-i ruhiye ile karşısındaki arkadaşına yüklemektir. Taraflar dahi şahısların umumunun alâkadar olduğu umumî bir meselede, iki taraf da birbirini sabit fikirlilikle itham ederek, müessese hizmetine dinamit koyarak umumun zararına sebep olmalarıdır. 

Zübeyir Gündüzalp, Nefis Muhasebesi, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul, 1996