Resul-i Ekrem’in (a.s.m.) Mi’rac’ını nasıl yorumladığının, bir insanın başkaca özelliklerini de haber veren bir turnusol hükmünde olduğunu söylesek, galiba yanlış söylemiş olmayız. Mi’rac Risalesi müellifinin de belirttiği üzere, bu mi’rac, “erkân-ı imaniyenin usulünden sonra terettüp eden bir neticedir” dolayısıyla, mi’rac üzerindeki tereddütler imanın asıllarında düşülen bazı zaafların habercisidir. Bu babda meselâ mi’racı bedenen değil, yalnızca ruhen gerçekleşen bir yolculuk bir nevi rüya olarak değerlendiren kimi kesimler vardır; ve böylesi kişilerin aynı zamanda “modernist İslâm”ın bayraktarı olması manidardır., modern dünya insanı kuru ve mutlak bir akılcılık aşılamakta; herşeyi sebepler dairesinde açıklama iddiası taşımaktadır. 

Bayram Ağabey 

1931 yılında Isparta'nın bir köyünde dünyaya gelmiş. İlkokuldan sonra tahsiline devam edememiş. Fakat genç yaşta, Said Nursi'yle tanışmış; Risale-i Nurları okumuş, yazmış. Onu tanıdığımda gerçekten "Ağabey"di. Hem ilmiyle, hem yüce bir ahlakla bizlere numuneydi. Hiç zararı dokunmayacak bir insan, her zaman da faydalı olacak bir kimse... İslamiyet, her asırda ve her yerde üstün insanlar yetiştiriyor. Bayram Ağabey'e bakar: "Şu din ne yüce ki tahsilsiz bir köylü çocuğunu alim ve arif yapabiliyor. Bir insanı bu kadar yücelten, İslamiyet'ten başkası olamaz." diye düşünürdüm. 

Senin isimlerinle Sana münacatımı arz ediyor ve onların şefaatine Sana niyaz ediyorum. 

 
Ey bütün noksan sıfatlardan münezzeh ve müberrâ, bütün kâmil sıfat-ı ezeliyeyi câmi, bütün Esmâ-i Hüsnâsının Müsemmâ-yı Zülcelâli, Vâcibü'l-Vücud ve Vâhid-i Ehad ve yegâne hak mâbud olan Allah 

 
Sen aczden ve şerikten münezzeh ve mukaddessin. Senden başka ilâh yok ki bize imdad etsin. El-aman, el-aman! Bizi azap ateşinden ve Cehennemden halâs et. 

Ümit Şimşek, Risale-i Nur Işığında Cevşen Meali, Zafer Yayınları, İstanbul, 1992  
 

Kendisinin bir rey ve fikir sahibi olduğu gururuna kapılan, asıl rey, tedbir ve vazife sahibi kimseleri kötüleyen, fakat kendisine toz kondurmayan bir kimse, "Herkes için birer kusur buluyorum; acaba kusursuz bir ben mi kaldım? Onlar benim aklımın ermediğini yakînen biliyorlar da, tehevvüre kalkışıp veya o sözü içime atıp nefsimin, arkadaşlarımın kusurunu veya aslında kusur olmayıp ta benim kusur görmek ve başkalarına nakletmek hususunda zorlatıcı bir kuvvet haline gelmemesi için, benim yüzüme vurmamak edep ve hayasına mı riâyet ediyorlar?" diye mülâhaza yapılsa, bir zararı bin zarara çıkaran dedikoculuktan kurtulunması mümkün olur. 

Zübeyir Gündüzalp, Nefis Muhasebesi, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul, 1996