____Davut Şahin_____

Alimin, ölümü: âlemin ölümü

Hayatının yarım asırdan fazlasını Medine-i Münevvere’de geçirdi Ali Ulvi Kurucu. Diğer yarısını da memleketinde.
Zira, Medine onun için: Her Müslümanın gönlünde yaşayan, bir buhurdan gibi her Müslümanın ruhunda tüten bir aşk kaynağı...
Bu büyük değerli âlim, “ruhunda tüten aşk menbaı” nda hayatına nihayet verdi: Hak’ka yürüdü.
Ne saadet.
İlk kez ismini “Bediüzzaman Said Nursî”nin Tarihçe-i Hayat eserinin “Takdim”inde okudum.
O Kur’ân, Peygamber ve Bediüzzaman aşığı idi.
Bediüzzaman Hazretlerini anlatan eserde “Bu önsöz Medine-i Münevvere’de bulunan mühim bir âlim tarafından yazılmıştır” hitabına mazhar olmuş.
Bir çoğumuz için hep uzak ve kutlu ufukların sâkini.
Yıl 1939... Devrin en karanlık yılları. Baskılardan bunalan ve “Ya tahammül, ya sefer” diyerek, “sefer”de karar kılan İbrahim Bey, varını yoğunu satarak oğlunu Mısır’da El-Ezher’de okutmak istemektedir. Gemiye binip veda ederler.
Dostumuz Mustafa Aydın’la yapılan söyleşide, kendi ağzından çocukluğunu şöyle anlatır:
“Biz amcamla (Hacı Veyiszâde Mustafa) beraber hicret etmek istiyorduk. İkinci Cihan Harbi koptu, amcamın altı çocuğu vardı gelemedi. Fakat Konya'da kalarak büyük hizmetler yaptı. Okullar ve hastanelerin yapılmasına, bilhassa irfan gençliğinin yetişmesine çok faydası oldu. Amcamın büyüklüğü talebe yetiştirmekte, yani peygamber vârisi insan yetiştirmekte çektiği çileler ve ömrünü bu dâvâya vermesindedir.” (Aksiyon)
 6 senelik Mısır'daki tahsil ve aralarında bugün artık efsane olmuş isimlerin bulunduğu eşsiz irfan meclislerindeki sohbetler babası İbrahim Beyin 1945'teki âni vefatıyla kesiliyor.
Artık Medine hayatı başlamıştır. Mısır'daki irfan meclisini, yani: Tokatlı Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi, Düzceli Zahid El-Kevseri, Yozgatlı Mehmed İhsan Efendi (Prof. Dr. Ekmeleddin İhsanoğlu beyin babası) ve şair İbrahim Sadri onun mânâ hayatına şekil veren mânevî mimarlardır.
O sıralar Camiü’l Ezher’de Türk öğrencilerin kaldığı Revak-ül Etrak’daki odasında geceleri namaza kalktığında ellerini semâya açtığında şöyle dua edermiş:
"Ya Rabbi... Mehmed Âkif gibi şair olayım, Cenâb Şehabeddin gibi nâsir (yazar) olayım!"
Söyleşinin devamında şöyle diyor Ali Ulvi Hoca:
"Ne o oldum, ne de o. Demek ki her denen olmuyormuş" diyor mütevazi.
Medine'de uzun müddet Evkaf Dairesinin İnşaat ve Sicillat Emini olarak çalışır.
1953'ten 1975'e kadar Sultan Mahmud'un yaptırdığı Mahmudiye Kütüphanesinde, daha sonra da 1985'te emekli olana kadar Şeyhülislam Arif Hikmet Kütüphanesinde çalışır. Ecdad yâdigârı onbinlerce kıymetli eser elinden geçer.
Peygamber aşığı, Medine sevdalısı, Bediüzzaman hasretiyle yanıp tutuşan Ali Ulvi Kurucu Hocayı bu küçücük köşeye sığdırmak mümkün değil.
O şimdi, o muazzez ruhlarla birlikte.
“Cennetteki âlemleri seyretmede gözler..
Hikmet dolu her cümlede, Kur'ândaki nur var,
Her lem'ada, binbir güneşin huzmesi çağlar.”
Allah gani gani rahmet eylesin..

---